Als het jaar 2025 ten einde komt...
Als het jaar ten einde komt en een nieuw jaar begint ontstaat er zo'n natuurlijk moment om te reflecteren op wat er in het jaar is gebeurd en om vooruit te kijken naar het nieuwe jaar. 2025 was in verschillende opzichten een heel bijzonder en mooi jaar. Heel dankbaar ben ik voor het vertrouwen dat ik in 2025 kreeg om zo veel mooie en dierbare fotoreportages te maken. Hieronder een paar van de hoogte punten uit het jaar...
Boven alles is 2025 bijzonder geweest vanwege de zwangerschap en de geboorte van Luuk en Ruben. De laatste loodjes van de zwangerschap waren zwaar, lopen ging eigenlijk niet meer. Begin 2025 heb ik daardoor nauwelijks fotoreportages kunnen maken. Maar helemaal stil zitten lukte toch ook niet. Dus met dertig weken toch nog een concert gefotografeerd. En wat had ik daar plezier in! We zijn enorm gezegend dat de jongens het tijdens de zwangerschap zo goed hebben gedaan, dat er eigenlijk geen moment is geweest dat we ons echt zorgen hoefden te maken. Enorm dankbaar zijn we ook voor de manier waarop we zijn ontvangen in het Martiniziekenhuis en hun inzet om de voor hen eerste tweeling moeder geassisteerde keizersnede mogelijk te maken. Maar boven al dankbaar dat Luuk en Ruben pas bij 37 weken zijn geboren en dat ze het direct zo goed deden. Dat we na twee dagen samen naar huis mochten en dat daar de meest fantastische kraamzus voor ons klaar stond. We hebben onze handen er vol aan, maar genieten enorm van de kleine boefjes die nu ruim zeven maanden oud zijn en al druk tijgerend door de kamer gaan.
In 2025 heb ik desalniettemin 14 fotoreportages mogen maken voor Stichting Earlybirds. Ook op Wereld Prematuren Dag (17 november) mocht ik verschillende mini reportages maken in het UMCG later diezelfde week ook in het Wilhemina Ziekenhuis in Assen. Tezamen mocht ik in 2025 de verhalen van 24 te vroeg geboren strijders met grote of kleine zorgen vastleggen. Sommigen mochten al bijna (lees dezelfde of volgende dag) naar huis, voor anderen was het vooruitzicht nog heel zorgelijk of onduidelijk. Waar ouders soms vol zitten van spanning en zorgen, mag ik met mijn foto's laten zien dat er daarnaast ook zoveel liefde is voor deze prachtige kleine kindjes. Dat maakt het fotograferen voor Stichting Earlybirds zo dankbaar!
Ieder jaar mag ik ook weer reportages maken van een aantal concerten. In 2025 waren dat er vier. En concerten vastleggen blijft een feestje. Genieten van de muziek en ondertussen proberen de orkesten en muzikanten zo fraai mogelijk in beeld te brengen en originele composities en doorkijkjes te vinden. In 2025 bleek dat bij een concert nog een hele uitdaging. Met een volle zaal zonder bewegingsruimte om de muziekgezelschappen en ondertussen 30 weken zwanger... Een bijzondere gelegenheid waar ik een reportage mocht maken was de première van Rozige Maanvissen een combinatie van theater, poëzie en muziek en waarvan de foto's gepubliceerd zijn in De Moanne.
Hoe meer concerten ik mag vastleggen hoe meer ik ervaar dat een voorstelling of concert maar één avond leeft — maar de beelden ervan houden haar ziel vast. Concertfoto’s doen zoveel meer dan alleen registreren wat er gebeurt op het podium. Ze vangen emotie, concentratie, verbinding. Ze maken hoorbaar wat je alleen kunt zien, en zichtbaar wat je alleen kunt voelen.
Direct na mijn verlof stond ik op wacht voor een geboortereportage. Een gezinnetje dicht bij huis waar een tweede kindje op komst was. Na een hele snelle eerdere bevalling was het spannend hoe snel het nu zou gaan. Maar op een mooie zaterdagochtend werd heel rustig, met een mama helemaal in haar kracht en een fantastisch team erom heen, thuis in bad een prachtige gezonde zoon geboren. En direct aansluitend de kennismaking met de oudere broer, oma en tante. Zo dankbaar dat ik dit moment voor het gezin mocht vastleggen.
Vooruit kijken naar 2026...
Een nieuw jaar is net begonnen en het is natuurlijk afwachten wat dit jaar zal brengen. De eerste fotoreportage voor Stichting Earlybirds zit er al weer op! En een primeur met een drieling en twee brusjes. Wat een feestje was dat! Maar dat terzijde...
Voor 2026 geen doelen of targets. Ik zie wel wat er op mijn pad komt en met liefde maak ik in 2026 ook weer nieuwe reportages. Maar wat mij betreft wordt 2026 niet een jaar van stilzitten... Op de planning staan een OK training in het Diakonessehuis, en ik zou graag nog flexibeler worden in fotograferen ook in donkere lichtomstandigheden en dus ook beter leren omgaan met een externe flitser. Achter de schermen dus heel veel actie om de mooiste reportages voor jullie te maken!
