Meer dan een logo: de zoektocht naar mijn eigen identiteit als fotograaf
Wie mijn website de afgelopen tijd heeft bezocht, heeft het misschien al gezien: Anneke Timmermans Fotografie heeft een nieuw logo! Op het eerste gezicht lijkt dat misschien maar een kleine verandering. Een nieuw beeldmerk, een nieuw watermerk onder mijn foto's en een frisse nieuwe uitstraling. Maar achter dat logo schuilt een veel groter verhaal dan ik vooraf had verwacht. Het ontwerpen van een nieuw logo begon namelijk niet met de vraag hoe het eruit moest zien, maar met de vraag wie ik eigenlijk ben als fotograaf. Dat klinkt misschien wat filosofisch, maar juist die vraag bleek de basis te zijn van alles wat daarna volgde.
Al snel kwam ik uit bij een eerste dilemma, waar ik al een poosje mee aan het worstelen ben. Fotografeer ik onder mijn eigen naam, of kies ik een bedrijfsnaam die direct vertelt wat ik doe? Misschien door gebrek aan inspiratie destijds, maar ik ben gaan fotograferen onder mijn eigen naam. En achteraf is het fotograferen onder mijn eigen naam precies goed. Mensen kiezen er immers niet alleen voor om een fotograaf te boeken, maar ook om mij toe te laten op heel bijzondere momenten in hun leven. Bij de geboorte van hun kindje, tijdens de eerste weken als gezin, in een periode waarin een prematuur nog in het ziekenhuis ligt of tijdens een concert waar maandenlang naartoe is gewerkt. Dat vertrouwen is bijzonder en verdient een persoonlijke benadering. Mijn naam hoort daarom bij mijn bedrijf.
Toch voelde alleen mijn naam niet als het complete verhaal. "Anneke Timmermans Fotografie" vertelt wie ik ben, maar niet waarom ik fotografeer zoals ik dat doe. Het zegt niets over mijn liefde voor documentaire fotografie, voor de kleine momenten die vaak ongemerkt voorbijgaan, maar later van onschatbare waarde blijken te zijn. Ik wilde een logo dat daar iets van zou laten zien.
In eerste instantie dacht ik vooral na over mijn verschillende specialisaties. Hoe ontwerp je één logo dat past bij geboortefotografie, documentaire gezinsreportages én concertfotografie? Het voelde als een bijna onmogelijke puzzel. Ik wilde niet kiezen voor een camera, een lens of een diafragma; daarvoor draait mijn werk veel te weinig om techniek. Ook een hartje alleen voelde niet compleet. Natuurlijk speelt liefde een grote rol in mijn fotografie, maar mijn foto's gaan net zo goed over vertrouwen, verbondenheid, groei en herinneringen. Langzaam besefte ik dat ik misschien de verkeerde vraag stelde. Mijn logo hoefde mijn verschillende specialisaties helemaal niet letterlijk met elkaar te verbinden. De echte verbinding zat ergens anders.
Wat al mijn fotografie met elkaar verbindt, is namelijk niet wat ik fotografeer, maar hoe ik kijk. Of ik nu aanwezig ben bij een geboorte, een prematuur op de neonatologieafdeling fotografeer, een gezin een middag volg in hun dagelijkse leven of een musicus tijdens een concert vastleg; steeds ben ik op zoek naar hetzelfde. Niet naar de perfecte pose of het mooiste decor, maar naar echte emoties, oprechte verbinding en de verhalen die zich afspelen tussen de grote momenten door. Juist daar ontstaan de herinneringen die jaren later nog altijd voelen zoals op het moment zelf.
En juist doordat die manier van kijken zo bepalend is voor mijn werk, voelen mijn verschillende specialisaties helemaal niet als losse onderdelen. Ze versterken elkaar. Iedere reportage vraagt om dezelfde rust, dezelfde aandacht en hetzelfde vertrouwen. Of ik nu in een operatiekamer sta, op een neonatologieafdeling, bij een gezin thuis of achter in een concertzaal; ik probeer steeds zo onopvallend mogelijk aanwezig te zijn en ruimte te geven aan het verhaal dat zich vanzelf ontvouwt.
Met die gedachte veranderde ook langzaam het ontwerpproces van het logo. Langzaam begonnen verschillende elementen samen te komen. Een vloeiende lijn die zowel een omhelzing als een landschap kan voorstellen. Met golven die refereren naar ritme, het komen en gaan van weeën tijdens een bevalling, de afwisseling van drukte en rust in huis, of van het aanzwellen van de muziek. Een subtiel hart dat niet direct alle aandacht opeist, maar wel aanwezig is voor wie goed kijkt. En uiteindelijk zelfs een klein muzikaal detail. Niet omdat concertfotografie losstaat van de rest van mijn werk, maar juist omdat het er volledig bij hoort.
Toen het logo uiteindelijk af was, besefte ik dat het veel meer was geworden dan een mooi beeldmerk. Het is een samenvatting van mijn visie op fotografie. Mijn naam blijft zichtbaar, omdat fotografie voor mij begint met persoonlijk contact en vertrouwen. Het beeldmerk vertelt vervolgens iets over de manier waarop ik kijk: rustig, met aandacht en altijd op zoek naar het verhaal achter het moment.
Waarschijnlijk zal het de meeste bezoekers nauwelijks opvallen. Het staat straks bescheiden bovenaan mijn website en als watermerk op mijn foto's. Maar iedere keer dat ik het zie, herinnert het mij aan waarom ik ooit ben begonnen met fotograferen. Niet om perfecte plaatjes te maken, maar om verhalen te bewaren die het verdienen om herinnerd te worden. Misschien is dat uiteindelijk ook precies wat een goed logo mag doen. Het hoeft niet uit te leggen wat je doet. Veel liever laat het voelen wie je bent. En als ik naar mijn nieuwe logo kijk, voelt het precies zoals ik hoop dat mijn foto's ook voelen: persoonlijk, oprecht en met ruimte voor het verhaal dat ieder mens met zich meedraagt.
