Een meerjarig fotografieproject op Terschelling

Tussen wind en licht

Er zijn van die plekken waar je steeds weer naar terugkeert. Niet omdat je denkt dat je ze al kent, maar juist omdat ze je iedere keer iets nieuws laten zien. Voor mij is Terschelling zo'n plek. Al jaren kom ik er meerdere keren per jaar. Niet met een lijstje van foto's die ik nog wil maken, maar met een camera en de nieuwsgierigheid naar wat het eiland die dag laat zien. Soms is dat een spectaculaire zonsondergang boven het Groene Strand. Soms is het niet meer dan een strook bloeiende lamsoor langs de kwelder, een schaap dat op de dijk ligt te rusten of ribbels die de wind in het zand heeft getekend. Soms kom ik met veel foto's terug, en de andere keer niet. Juist die afwisseling vormt de basis van het project Tussen wind en licht.

Niet de ansichtkaart

Wie Terschelling kent, kent ook de foto's van de vuurtoren de Brandaris, de Boschplaat, de Streken of de bekende strandopgangen. Ze horen bij het eiland en ze zijn prachtig.

Maar dit project gaat daar niet in de eerste plaats over. Ik probeer niet de plekken te fotograferen die iedereen herkent. Ik probeer vast te leggen hoe het eiland voor mij voelt. Dat zit voor mij in het licht dat ieder uur verandert. In de wind die voortdurend nieuwe vormen maakt. In de kleuren van de heide in augustus, het zachte paars van bloeiende lamsoor, het goud van helmgras in de avondzon of de eindeloze grijstinten van een regenachtige dag op het wad.

Altijd en nooit hetzelfde

Juist omdat ik steeds terugkeer, ontdek ik hoe veranderlijk het eiland is. Dezelfde plek ziet er in juli anders uit dan in oktober. Bij hoogwater anders dan bij laagwater. Met harde westenwind anders dan tijdens een windstille zomeravond. Het Amelander gat waar ik als kind zo graag kwam ligt nu kilometers in zee. Daardoor is dit geen project met een eindpunt. Het groeit en ontwikkelt met mij mee. Bij ieder bezoek komen nieuwe beelden, nieuwe kleuren en nieuwe verhalen. Sommige foto's verdwijnen misschien weer uit de selectie. Andere blijven jarenlang onderdeel van het verhaal. Misschien is dat wel precies wat Terschelling voor mij is: een plek waar je nooit uitgekeken raakt.

Een manier van kijken

Als fotograaf geloof ik dat een foto niet alleen moet laten zien hoe iets eruitzag, maar vooral hoe het voelde om daar te zijn. Daarom zoek ik niet alleen naar indrukwekkende landschappen, maar juist ook naar verstilling, ritme, kleur en kleine details die je gemakkelijk voorbijloopt. Een wolk die het laatste zonlicht vangt. Een zeehond die even opkijkt. Een kronkelend kreekje door de kwelder. Of simpelweg de stilte van een plek waar alleen de wind hoorbaar is. Dat zijn de beelden die samen mijn verhaal van Terschelling vormen.

Tussen wind en licht

Ik ben er trots op om mijn foto's van het eiland met jullie te delen. Deze galerij is daarom een uitnodiging om met mij mee over het eiland te dwalen. Ik neem je mee naar het Noordzeestrand, de duinen en heide, de waddendijk, kwelder en het wad, de zeehonden en naar de spectaculaire zonsondergangen vanaf het groene strand. Niet langs de bezienswaardigheden, maar langs de momenten waarop wind, licht en landschap even samenvallen. Want misschien is dát wel de mooiste kant van Terschelling: niet wat je ziet, maar wat je voelt.